تفکر آزاد tafakkor aazaad

‫‫ابطال انتخابات نه

tafakkor-azad — Sat, 27 Jun 2009 21:34:33 GMT

‫

‫‫ابطال انتخابات نه

‫..

‫منظور از ابطال انتخابات چیست؟

‫در صورتیکه آقای احمدی نژاد ، استعفا بدهد ، نفر دوم

انتخابات ریاست جمهوری ‫که آقای موسوی باشد ،

‫بعنوان برنده انتخابات شناخته می شود.

‫آقای کروبی هم بنظر نمی رسد خود را نفر اول در

‫این انتخابات بداند.

‫با این عمل ساده ، رهبر از حرف خود بر نگشته

‫است و احترام خود را در حد بالائی حفظ می کند.

مردم هم به هدف خود رسیده اند و احترام آنان هم ‫

‫حفظ شده است‫ و مقدار زیادی در وقت ‫و هزینه

‫های ‫انتخابات مجدد هم صرفه جوئی می شود.

و سیستم کشور بسوی عادی ‫شدن برمی گردد

‫و می توان ازخانواده های ‫شهدا و صدمه ‫دیدگان

‫دلجوئی کرد.

‫آقای احمدی نژاد هم می تواند به خاطر ملت و

مردم ، ‫علی وار خود ‫را خانه نشین کند.

‫پس از آن می توان در آرامش به خلاف کاری ها

‫رسیدگی کرد و مامور یا دستور دهنده ها را

‫شناسائی نموده و به تناسب مجازات کرد.

‫..

‫سوز

‫کنستانس ۶ تیر ۱۳۸۸ − 27.06.2009

‫

‫صدای آزادی‫‫

tafakkor-azad — Thu, 25 Jun 2009 22:57:33 GMT

‫صدای آزادی‫‫

‫..

‫در یک وبلاگ از کانادا ، یک عکس از تظاهرات مردم ایران بر

‫علیه نتیجه و شکل انتخابات 22 خرداد ایران را دیدم.

‫در اولین نگاه دیده می شد که :

مردی جوان که از نعمت ‫دیدن برخوردار نیست ،

با عصائی در دست ، در حالی که ‫سر ِ خود را به حالت

گوش دادن به صدا های اطراف ، کمی ‫بالا و به جلو گرفته بود

و عصایش را با دست راست خود ‫کمی جلو تر از

خودش گرفته بود و پیش رفت عصایش در هوا و

بدون برخورد به مانعی در ‫جلویش ، ‫به او ‫اطمینان

‫قدم بعدی را می داد ، داشت راه پیمائی ‫میکرد.

‫

‫ناگهان بغض گلویم را گرفت ، اشک در چشمانم پر شد.

‫چه صحنه زیبائی بود. چند نفر در جلو ، عده ای در پشت

‫سر او ، و چند نفر در کنار او همگی با هم به جلو میرفتند.

‫شخصی همراه این جوان نابینا بود

که اورا در حالتی مراقبتی ‫از این ‫فرد نشان می داد ،

او هم آمده بود که در راه طلب آزادی ‫خود به کوشد ،

در ضمن به این جوان کمک می کرد و

‫در این راه پیمائی برایش چشم بود ،

نیروی چشم خود را ‫در اختیار یک نابینا گذاشته بود

و با چشم خود ، اراده یه ‫این فرد را یاری می داد.

با دست خود او را از بر‌‌خوردن به ‫‫‫موانع همراهی می کرد.

‫فرد نابینا می خواست برای طلب حق خودش به خیابان ‫برود ،

او شلوغی یه خیابان ، مسیر طولانی و ندیدن و ‫راه رفتن را ،

به خود قبولانده بود و با عصای خود به خیابان ‫آمده بود .

‫‫

‫چشمان نابینای او ،

در بالاها چیزی می جست ،

صورتی ‫با تبسم خفیف و امیدوار داشت ،

گویا از چیزی که در ‫راه بود

و احساس نزدیک شدن به آن را داشت ،

‫احساس شادمانه ای داشت ،

با نگاهی جستجو گر ،

‫به جلو و بالا ، با اینکه نمی دید ،

نگاه ثابتش به یک ‫جائی ،

حالتی از انتظار و تفکر داشت .

‫او صدای آزادی را از دور شنیده بود و

‫داشت می رفت تا آن را از نزدیک تر ، لمس کند.

‫..

‫سوز

‫کنستانس ۴ تیر ۱۳۸۸ − 25.06.2009

‫ ‫

‫‫توجیه

tafakkor-azad — Mon, 22 Jun 2009 16:06:33 GMT

‫‫توجیه

‫..

‫توجیه ِ عمل ِ ناپسند ، گول زدن وجدان پاک است.

‫توجیه کردن ِ عمل نادرست ، نادرستی و دروغ را به درست بودن

‫تعبیر می کند و می خواهد وجدان ِ عمل کننده ‫یا ‫گوینده یا

‫نظر شنونده را ، ‫در کار ِ انجام شده به درست بودن آن قانع کند.

‫چه بسا که خود گوینده هم در ترازوی وجدان ، سبک بودن کالا

‫و ناروا بودن عمل را نسبت به حقیقت و انصاف می بیند ،

‫ولی می خواهد وجدان ِ خود را ، و یا نظر دیگری را نسبت به

‫درست بودن آن کار راضی کند .

‫یعنی که ، اگر این کار را ‫کردم برای این بود که ...

‫وگرنه من که مایل نبودم چنین کاری را ‫انجام دهم.

ترازو ی ِ وجدان در وجود انسان، شاهد و ناظر درستی ها است.

‫وجدان پاک یا " ترازوی ِ وجدان " ، به علت ِ کار انجام شده ،

که در اثر ‫ گرسنه بودن ، بی پول ‫بودن ، ضعیف بودن

‫یا قوی و زورمند بودن است ، کاری ندارد.

‫وجدان پاک ، عمل انجام شده را فوراً‌ می سنجد و به ما

‫نشان می دهد که این عمل به سمت ِ ناروا بودن یا

‫نادرست بودن تمایل دارد و با حقیقت و انصاف و عدالت

‫فاصله دارد و هنوز به حالت مساوی بودن با حقیقت و

‫عدالت و انصاف نرسیده است.

‫وجدان پاک حالت اجرائی ندارد " اینطور بنظر می رسد "

‫ولی حالت یاد آوری آن دائم و همیشگی است ، همیشه

‫به یادتان می آورد که آن کار شما درست نبوده است.

‫برای راضی کردن ِ وجدان پاک شروع به توجیه آن می کنیم،

در فکر خود ، یا برای شخص دیگری که آن عمل را شاهد

‫بوده‫ است ، و یا وقتی کِسی با ما راجع به آن کار صحبت

‫می کند یا از ما سئوال می کند ، با جواب توجیهی گوشه

‫چشمی به شنونده است که به بینیم آیا قانع شده است

‫یا نه ، آنوقت گوشه چشمی هم به وجدان بیدار می اندازیم

‫ و با تبسمی سئوالی و تکان دادن سر به حالت تایید ،

می خواهیم او را هم به بینیم که ‫مثل آن شخص دارد قانع می شود و

وجدان بیدار اجازه ‫دهد که این کار ، به حقیقت نزدیکتر تلقی شود

و از ‫ملامت نگاهش به رفتار ما کمی کم کند.

‫شاید بهترین روش راضی نگان داشتن ِ وجدان ِ پاک ،

‫اجرای مثل معروف باشد که :

‫آنچه به خود نمی پسندی ، به دیگران نیز مپسند.

‫آنوقت نباید از وجدان معذرت بخواهیم و سعی کنیم

‫یک جوری کار خود را توجیه کنیم.

‫..

‫سوز

‫کنستانس اول تیر ۱۳۸۸ − 22.06.2009

‫

‫‫میزان رأی ملت است

tafakkor-azad — Wed, 17 Jun 2009 10:40:33 GMT

‫‫میزان رأی ملت است

‫این شعار از اول توسط آیت ال... خمینی گفته شده است و

‫بقیه حکومتی های اسلامی هم آنرا تکرار می کنند،

‫آیا این فقط در زمانی ‫است که به نفع منظور آنها باشد؟

‫اگر رأی ملت برای آنان نباشد، دیگر چرا ملت می شوند

‫اوباش و اراذل...

‫و بخاطر رأی شان کتک می خورند و باتوم جواب آنها است؟

‫این روش انسانی نیست و اجتماع و مردم آنرا قبول نمی کنند.

اگر ‫شما نمایندگان مردم هستید، به میل و نظر مردم رفتار کنید.

‫سوز

‫۲۷ خرداد ۱۳۸۸ − 17.06.2009 ‫

‫‫شرایط

tafakkor-azad — Wed, 10 Jun 2009 20:48:33 GMT

‫‫شرایط

‫..

‫برای انجام کاری یا استفاده از چیزی باید شرایط آن مهیا باشد.

‫دو نفر با هم صحبت می کردند ، اولی می گفت: بعضی ها از عقلشون

‫استفاده نمی کنند و فکر نمی کنند تا یک کاری را درست انجام بدهند.

‫دومی بشوخی گفت: باید یکی عقل داشته باشد که بتواند از آن استفاده

‫کند. بعد ادامه داد ، واقعا باید دید یکی هم که عقل دارد آیا بلد هست از

‫عقل خود به موقع استفاده کند؟

‫شرایط مختلفی برای استفاده از چیزی وجود دارد:

‫۱ − اول باید شخصی چیزی داشته باشد که بتواند از آن استفاده کند.

‫۲ − آن چیزی را که دارد ، آیا بلد هست یا می داند که چطور از آن استفاده کند؟

‫۳ − اگر بلد هستند که چطور استفاده کنند ، آیا شرایط استفاده از آن مهیا هست؟

‫۴ − آیا میل به استفاده از آن وجود دارد ، با توجه به شرایط شخص یا شرایط محیط

‫ و با فکر به زحماتی که برای استفاده از آن چیز وجود دارد ، آیا باز هم به زحمتش

‫ می ارزد که از آن چیز استفاده کرد؟

‫۵ − آیا مانع ها و مشکل هائی که سر راه ِ استفاده از این چیز بوجود می آید یا

‫ می آورند قابل رفع کردن هست که بتوان از آن چیز استفاده کرد؟

‫..

‫سوز

‫کنستانس ۲۰ خرداد ۱۳۸۸ − 10.06.2009 ‫

‫نوشته

tafakkor-azad — Mon, 08 Jun 2009 00:27:33 GMT

‫

نوشته

‫..

‫شاید نوشتن، مانند نشخوار کردن بعضی حیوانات است، که علف های

با عجله خورده شده را بالا می آورند تا خوب به جو ند که قابل هضم باشد.

نوشتن ما هم، بازنویسی لغات و کلماتی است که از تصاویر بر ما گذشته

یا شنیده های در ذهن مانده است. صحنه هائی که دیده ایم، برداشت

های ما از آن ها، آنچه را شنیده ایم و تعبیر ما از آنها، میشود عقیده ما،

نظر ما، و نو شته یه ما.

ما آن ها را از بایگانی خاطره، به ذهن فعال و حاضر می آوریم،

به آن ها نظم می دهیم، با پس و پیش کردن آن ها و چیدمان،

مرتب شان می کنیم، تا بصورت قابل فهم و دریافت راحت و سریع

برای خواندن و فهمیدن خودمان باشد.

آن وقت این رضایت خاطر فراهم می شود که حالا

باین صورت "نوشته" مورد پسند مان هست.

..

‫سوز

شنبه 19 اردیبهشت1388 − 09.05.2009

خوش به حالش

tafakkor-azad — Tue, 02 Jun 2009 19:09:33 GMT

‫‫خوش به حالش

‫‫..

‫‫یکی می گفت خوش به حال خر ،

‫‫نه به فکر خونه است، و نه به فکر تهیه خوراک و علوفه است.

‫‫جایش مهیاست، یه طویله ای داره که برایش ساخته اند،

‫‫یه مقدار کاه و یونجه هم جلو یش می ریزن میخوره، یه باری

‫‫هم روی دوشش می گذارند می بره.

‫‫ولی بعدش راحت برای ‫خودش ‫یک جائی می ایسته و ‫‫استراحت

می کند و می رود ‫توی فکر و خیالات و خاطرات خوش،

‫‫که یک کره خری مثل خودش درست کنه یا با اون مادیان ‫که

‫اسب سفید و قهوه ای هست و کپل پت و پهنی داره ،

یک قاطر بسازد.

‫می گفت هر وقت خره رو نگاه می کنی، همچین تو فکر هست

‫که آدم خیال می کنه داره جبر و آنالیز حل می کنه.

‫‫ولی ما چی؟ صبح تا شب جون می کَنیم، کار می کنیم

‫‫عرق می ریزیم هم صاحب کار غرغر می کنه، هم خانم خونه

‫‫غرغر می کنه، دو تا چیز هم میگه که از نشادر ی که به

‫‫ماتحت خر می زنند بیشتر آدم را می سوزاند.

‫‫

‫‫صاحب خره فکر می کرد: این الاغ نفهم فکر میکنه که من

‫‫کاه و یونجه بیخودی بهش میدهم، تازه بعضی وقت ها هم

‫‫جو بهش میدهم که زورش زیاد بشود، اما این خر بی شعور

‫‫را وقتی بار رویش می گذارم، دوتا که میشه چهار تا، کمرش

‫‫را خم می کند و پاهای عقبش را نیمه تا می کنه و با عجله

‫‫جای پاهایش را عوض می کنه و چپ و راست میره که یعنی

‫دارم می اُفتم و دارم ‫‫خودم را جابجا می کنم که نخورم زمین،

‫که من از روی اون ‫‫بار پنج و شش را بر دارم که با همون

‫چهار تا لنگه بار، تنبلی ‫‫به کند

و این راه را تا اونجا سلانه سلانه راه برود.

‫هوم ! ‫خیال کرده، فردا با سیخ و درفش حسابشو می رسم.

‫‫اینقدر با نوک درفش ِ کفش دوزی کپل هاشو سوراخ می کنم

‫‫که از دردش تا پترپورت به دَوَد.

‫‫

‫‫خره با خودش فکر می کرد، این یارو فکر می کنه مارو خریده

‫‫و مالک جون و جسم ماست. یه کمی کاه خشک و یه ذره

‫‫یونجه می ذاره جلومون، گاهی هم یک مشت جو میاره

‫‫توی دستش به ما میده که قویتر بشوم، (اونم نه به خاطر

‫‫خود من، بلکه برای قویتر شدن و بهتر بار کشیدن من است)

‫‫و خیال می کنه خیلی به ما خدمت کرده است، و هر چی

‫‫دلش می خواد بار ما میکنه و انتظار داره که بار ِ یک تریلی

‫‫را ، من ِ خر ِ بی چاره یه لا قبا به تنهائی به کِشَم و آخ هم نگویم.

‫‫هوم! خیال کرده، فردا که دوتا لنگه انگور را گذاشت روی دوشم،

‫‫سومی و چهارمی را که خواست بذاره رویم، برایش رقص ِ آی

‫‫بدادم برس، ‫آی دارم می افتم، آی بارم سنگینه رو می کنم،

‫‫که از اول زور زیادی نزنم که وقتی سربالائی ِ تپه رو بالا می روم،

‫توی اون راه ، مالروی گِلی ، که بارون آمده و خیسش کرده ،

به من ‫‫نگه مثل خر تو گل موندی. خوب چیکار کنم، گِل که هست

خوب ‫‫چسبناکه، از بالا فشار بار روی کمرم هست،

از پائین هم پاهایم ‫‫را باید از چسبناکی هایه، گِل جدا کنم

و در هر قدمی کلی باید زور ‫بزنم.

‫

‫‫این یارو خرک چی، چی خیال کرده؟

خیال می کنه من نمی فهمم ‫‫زیادی بارم می کنه،

ایندفعه هیچ چی بهش نگفتم، از فردا بهش می گم.

‫‫‫

‫‫هر روز که میشه، میگه فردا بهش میگم،

میدونی که چند ساله گذشته؟؟

‫‫..

‫‫سوز

‫‫کنستانس ۱۵ اردیبهشت ۱۳۸۸ − 05.05.2009

‫

تنهایی 2

tafakkor-azad — Mon, 01 Jun 2009 00:43:33 GMT

دوستی در وبلاگش نوشته بود:

آدم بعضی وقتها از زور تنهایی هی باید نازه کسی رو بکشه که در حالت

عادی آدم حسابش نمیکرده؟

---- ------------

براش نوشتم:

این احساس تنهائی برای بعضی ها ناراحتی و برای بعضی دیگر

نعمت است. مگه نه ؟

وگرنه اونهائی که آدم حساب نمی شدند

نمی توانستند مورد محبت قرار گرفتن را حس به کنند،

حتی اگر این مورد لطف قرار گرفتن از روی سرگرمی آن دیگری

و پُر کردن وقت بی حوصله گی شان باشد.

اما مواظب باشید اگر طرف مقابل به فهمد که این مورد محبت

قرار گرفتن از روی بیکاری یا اینکه همینطوری بوده است،

باحتمال زیاد دل شکسته خواهد شد.

بقول سعدی بزرگوار:

هزار بار اگر طواف کعبه کنی -- نیارزد آنکه بشکنی دلی.

موفق باشید

سوز

کنستانس ۱۱ خرداد ۱۳۸۸ - juni.01.2009

نقاشی با کلمه ها

tafakkor-azad — Sat, 30 May 2009 01:38:33 GMT

نقاشی با کلمه ها

‫..

‫نوشته های رنگ آمیزی شده با کلمات و ریتم و آهنگ،

از صحنه ها یا ‫حالات و رفتار و عمل کرد انسانها با یکدیگر

یا با خودشان یا با محیط ‫اطرافشان،

‫در نگاه به رفتار ‫پرنده ای با جوجه هایش یا رفتار انسانی با پرندگان،

‫تصویری است از یک صحنه یا یا گذر زمان که در ذهن مانده است.

این تصویر، شروع و خاتمه ندارد. آنچه را که کلمه ها بیان می کنند،

‫تصوری را در ذهن خواننده ایجاد می کنند که در تصویر دیده میشود،

ساخت و ایجاد فضا و محیط، ‫و هنر رنگ آمیزی برای این تجسم

با نویسنده است.

‫تجسم و شکل دادن و بازسازی صحنه با خواننده است.

‫خواننده ای که کمی حوصله داشته باشد و فقط چشمانش را

روی کلمه ها ‫سُر ندهد که به آخر سطر یا آخر صفحه برسد

تا به بیند که بعدش چه می شود.

‫..

‫سوز

‫دیترویت ۱۵ فروردین ۱۳۸۸ − 04.04.2009

بیگانه

tafakkor-azad — Tue, 26 May 2009 00:49:33 GMT

بیگانه

..

بیا با یکدگر ، مانند ِ یک بیگانه باشیم

چونان بیگانگان بی دلخوری از هم جدا شیم

چه آنان در نگاه ِ دور شدن نفرت ندارند

نثار یکدگر هم بر زبان ، لعنت نبارند

ز ِ کم یا که ز بیش ، آن در توان بود

همان کردم من آن را که ، همان بود

اگر کم بود در مقیاس ِ آن دخت ِ فلانی

تمام ِ همت و کَردَم ، همان بوده که دانی

نیاوردم اگر من در بَرَت چون تخت شاهی

به کوشیدم به مال و هم به جان ، از هر چه خواهی

تو گر ، میلت بُوَد بَر ، داشتن ِ بنز ِ سواری

پاسات چارده سال را ، نشمار گاری

تو در چشمان ِ من ، نیکو نمودی

به خُلق و ، روی خود ، دل را ربودی

تمام ِ کوششم هر بار ، این بود

شَوی راضی بر آنچه خواسته بودی

بزن آمال ِ سرکش را تو ، افسار

و گرنه می بَرَد آنجا کو ، ناخواسته بودی

اگر دارای ِِ دارا بوده ای ، یا در میانه

همان دیس ِ پلو و مرغ و نان را خورده بودی

چو خوردن ، هم لباس ، اکنون مهیاست

ز ِ کمبودت نگاهت را ، به دارا ها نمودی

نگاهت را به گردان ، در میان بی نوایان

چنانی بی خوراک و توشه و سقفی نبودی

به کن شکر خدا از آنچه داری ، از سلامت

نه پولدار ناخوشی غم خوار بودی

نه بی مِهر کودکی را یار بودی

..

سوز

کنستانس ۱۶ اردیبهشت ۱۳۸۸ −26.05.2009 - Mai.06.2009